jest taki moment gdy człowiek piękny, dwudziestoletni, odebrawszy dobre wychowanie, nienaganne maniery, wyposażony w niezbędnik dobrych rad zewsząd płynących niczym wino po paryskim bruku, który nie tak znowu dawno wieszczowi wieszczył rzeczy smutne, ucałowawszy ojca swego i matkę swoją, zabiera swoje manatki w postaci ciuchów z szaf trzech, laptopa i jedynie pierwszej setki absolutnie niezbędnych pozycji książkowych i zaczyna się wyprowadzać na dobre. ma przynajmniej nadzieję, że na dobre, a nie złe, mimo, że stolica dla krakusa brzmi jak zesłanie sybirskie z którego ów zesłany wraca, jeśli w ogóle, po latach kilkudziesięciu, a stan ciała i ducha jego to jałowa pustynia po której wichry miotają tonami piachu, co objawia się okiem załzawionym, wpatrującym się z wyrazem obłędu jakiegoś w martwy punkcik na linii horyzontu, tak doskonale widoczny z pokoiku przy ulicy babińskiego 29.

szczerze mówiąc duma ma lokalna cierpi. jontek po halce też cierpiał, ale miał jodły na gór szczycie, a ja najwyżej mogę wypełznąć na nadwiślański brzeg i spoglądając tęsknie na południe wsłuchiwać się w plum plum cichych fal, które rzewną skargę niosą. na anglosaskich najeźdźców, na sacro-polo w wykonaniu chłopca o perłowych włosach, na brak siły żywotnej i duchotę.

przynajmniej w stolicy nie ma już czego bezcześcić. porażające pocieszenie. śmierć jest stanem dobrym, gdyż trupa już żadna choroba nie zeżre.

jednak w czerwcową duszną noc można i czerwiem być, pić na ruinach wasze zdrowie i nucić melodie reginy carter. aksamit, nie kobieta. poezja, nie skrzypce. wino, nie gin.

dobranoc

nana.