czuję bezdech. brak mi snu, coraz bardziej. czekam i nie przychodzi. rozsypałam się, ale już powoli to wszystko składam. z bólem (dosłownym) serca, głowy i pamięci.

z tego miejsca po północy pragnę podziękować przyjaciołom moim. ludziom u których zawsze można liczyć na miejsce przy knajpianym stole, nieważne skąd i kiedy się przyjeżdża. moja niepamięć nie jest cudem. to kula u nogi, ale ważne, że jeszcze mi wybaczacie. brak smsów, telefonów i odpowiedzi na gg.

piękny pies wyliniał nieco. czasu na rozmowy do świtu nie ma. życie przyspieszyło, a serce nie nadąża. moja pamięć to chwilowo potłuczone szkło. i zawsze mnie zbiera na błądzenie po tym nad ranem.

i przysięgam. muzyka sama się wtedy odnajduje.