bank nordea na ulicy królewskiej w krakowie. niebiesko-biały. fiński. w budynku, gdzie niegdyś mieścił się raj za dolary, dostępny tylko wybranym, których ciocie, wujkowie, babcie i dzadkowie wyemigrowali za chlebem i centem powszednim, czyli pewex.

za mną w kolejce starszy człowiek. skazany na banki, tak samo, jak jest skazany na promocje, podatki i cienką emeryturę. pan w ręce ma dwie kartki formatu A4 z pismem urzędowym i sfatygowaną reklamówkę, która pamięta jeszcze zapach kiełbasy zwyczajnej i kajzerek, a dziś występowała w życiowej roli torby na "ważne bankowe ważności", których sens jest dla mnie równie enigmatyczny, co dla tego człowieka.

stary człowiek jest zagubiony. podchodzi do okienka z papierami i zamiera w bezruchu. czeka.

"proszę pana, pan ma dokumenty z pekao, tu jest bank nordea!"

"powiedzieli mi, że mam iść do niebieskiego banku w byłym pewexie, ja tylko..."

"ależ proszę pana, bank pekao jest po drugiej stronie! proszę skręcić w prawo, prosto i taki niebieski..."

"no nic, dojdę jakoś... dziękuję."

stary człowiek opuszcza placówkę symbolizującą skandynawski dobrobyt i wlecze się w stronę pekao. w banku zapanowała ogólna wesołość. pan zapewne nie wie, ile radości dziś przysporzył młodym, prężnym i wykształconym.