stęskniłam się za Wami. na razie jestem pochłonięta, całkowicie. głównie urządzaniem odpowiedniej scenografii dla naszej wieloletniej, niełatwej, wzajemnej miłości.

w praktyce oznacza to życie wśród kabli i żarówek w niewykończonej przestrzeni naszego nowego, wysokiego, kolorowego mieszkania na starej Pradze. wybaczcie, chwalić się nim będę, bo i jest czym. jak tylko zamontujemy drzwi do łazienki, zapraszam w gości. na podłodze miejsca masa, a parkiet z litego dębu wędzonego to arcydzieło (tu należą się podziękowania Irkowi i ekipie, która zjebała tylko jedną rzecz, za to absolutnie przekurwakompletnie. umywalka i blat w łazience to koszmar stolarza po zażyciu substancji halucynogennych. i to tych tańszych.).

w pracy walczę, jak zwykle. o wszystko "lepsze". kolejną podwyżkę i jeszcze sprawniejszą organizację czasu. opieprzam, dyryguję i sprawdzam wytrzymałość mojego, skądinąd ulubionego, szefa. jeśli poważne rozmowy nie przyniosą rezultatu, oddam się w pełni pracy naukowej, życiu kulturalnemu i osobistemu. na dodatek mam się brać za kolejny projekt, ale z powodu dokuczliwego i nieuleczalnego braku czasu, chyba będę musiała podziękować Nestle i cyborgom "od klienta". redakcja internetowego magazynu kobiecego dla Princessy brzmi fajnie, ale, zdaje się, marketoidy chcą mnie z tym zostawić samą. ej, chłopaki, to nie tak miało być. że tak rzeknę jak świeżo rozdziewiczona panienka.

jednakże byłaby szkoda. praca z Wojciechem Eichelbergerem, nawet jeśli tylko w przestrzeni wirtualnej, brzmi dobrze. za dobrze.

dla uspokojenia, zamiast melisy - Ilona Sojda i "Kadish AD 2005". obsesyjnie szukałam tych nagrań, a teraz słucham wciąż i wciąż. moje nienasycenie można porównać tylko z głodem czekolady za czasów PRL-u.

pozdrawiam i zapewniam, że jeszcze z warszawki we mnie niewiele. poza kilkoma fanaberiami.